Σημείωση του εκδότη:Αυτα τα ανεκδοτα προέρχονται απο το στεκι του πληροφορικάριου
http://www.forums.gr/showthread.php?t=1128830-κατι Μ.Χ.
Ένα πλήθος Ιουδαίων με πέτρες στα χέρια κυνηγάει έναν καημένο, ο οποίος κάθιδρος, τρέχει να σωθεί.
Ξαφνικά πετάγεται από το πουθενά ο Τζιζους και στέκεται ανάμεσα στο πλήθος και τον καημένο.
-ΣΤΟΟΟΟΟΟΟΟΠ! Τους φωνάζει.
-Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω, συνεχίζει.
Μουδιασμένο το πλήθος, στέκεται ακίνητο και δεν κάνει τίποτα.
Ο χρόνος παγώνει. Τα δευτερόλεπτα περνάν αργά.
Μια γυναίκα όμως βγαίνει μπροστά, παίρνει μια πέτρα και την αμολάει στον καημένο.
Ο Τζιζους γυρίζει, την κοιτάει θυμωμένα και της λέει:
- Λοιπόν, μάνα, πολύ μου τη σπάει όταν μου χαλάς το κήρυγμα...
- Γιατί οι ελέφαντες φοράνε καπότες στα πόδια τους;
- Γιατί αν σε πατήσουν την γάμησες...
Ποιό είναι το πιο έξυπνο πράγμα που βγήκε από το στόμα μιας ξανθιας;
- Η π...τσα του Αϊνστάιν!
Πέντε άτομα βιάζανε μία Γερμανίδα και φώναζε αυτή:
'Nine.....Nine...'
Και λένε αυτοί:
- Ανώμαλη είναι...Μητσο ... φωνάξτε άλλους τέσσερις απ' το καφενείο!!!
AΥΤΗ έγραψε στο ημερολόγιό ΤΗΣ:
Το Σάββατο το βράδυ τον βρήκα λίγο παράξενο. Είχαμε πει να συναντηθούμε στο μπαρ για ένα ποτό. Επειδή όλο το απόγευμα είχα βγει για ψώνια με τις φίλες μου, νόμιζα ότι ήταν εξαιτίας μου... επειδή έφτασα στο ραντεβού λίγο καθυστερημένα. Αυτός, όμως, δεν είπε τίποτα. Η συζήτησή μας δεν είχε τίποτα το ιδιαίτερο και τότε του πρότεινα να πάμε σε ένα μέρος πιο ήσυχο και πιο ρομαντικό. Ξεκινήσαμε για ένα ωραίο εστιατόριο, αλλά αυτός συνέχισε να είναι παράξενος. Έδειχνε να είναι απών. Προσπάθησα να τον διασκεδάσω χωρίς αποτέλεσμα. Αναρωτιόμουν επίμονα αν ήταν δικό μου το φταίξιμο. Τον ρώτησα αν ήταν εξ αιτίας μου και μου απάντησε πως εγώ δεν είχα να κάνω, αλλά δεν πείστηκα. Στο αυτοκίνητο, καθώς γυρίζαμε σπίτι του είπα ότι τον αγαπούσα πολύ κι αυτός με αγκάλιασε ψυχρά, χωρίς να βγάλει άχνα. Δεν μπορώ να εξηγήσω τη συμπεριφορά του, δεν είπε τίποτα, δε μου είπε ότι με αγαπάει κι αυτός... Δεν ξέρω τι να πω, είμαι πολύ ανήσυχη! Επιτέλους, φτάσαμε σπίτι. Τη στιγμή εκείνη ήμουν σίγουρη πως ήθελε να με αφήσει. Προσπάθησα να του μιλήσω, εκείνος, όμως, άναψε την τηλεόραση κι άρχισε να παρακολουθεί αφηρημένα, βυθισμένος σε σκέψεις, σα να ήθελε να μου πει ότι όλα είχαν τελειώσει. Στο τέλος παραιτήθηκα και πήγα για ύπνο. Δε θα είχαν περάσει ούτε 10 λεπτά κι ήλθε κι αυτός στο κρεβάτι και με μεγάλη μου έκπληξη τον είδα να ανταποκρίνεται στα χάδια μου και κάναμε έρωτα αν και εξακολουθούσε να είναι απόμακρος. Προσπάθησα να του μιλήσω για τη σχέση μας ακόμη μια φορά, για όσα είχαν συμβεί εκείνο το βράδυ αλλά τον έχει ήδη πάρει ο ύπνος. Έβαλα τα κλάματα. Έκλαιγα όλη νύχτα μέχρι που με πήρε και μένα ο ύπνος. Είμαι σχεδόν βέβαιη πως σκεφτόταν κάποια άλλη. Η ζωή μου είναι ένα μπάχαλο.
ΑΥΤΟΣ έγραψε στο ημερολόγιό ΤΟΥ:
H Πανάθα έχασε... αλλά τουλάχιστον γά...σα!
_________________
Αυτή η χρονία θα είναι μοναδική.